وپلکهای شهر آماده خوابی عمیق وسنگین می شود…

و غوغا  وجنب وجوش انسان خودرا به سکون وبیهوشی

 می دهد…

وتاریکی وظلمت وخواب پرده برعالم می کشد…

درانتهای فصل تاریکی فانوس به دست کتابی را مرور

 می کنم وبادست دیگرم  آرام دانه های  تسبیح رابه

 سخن می آورم… 

نگاه کن باران می بارد …

انقدر شیرین است نامش…

که چشم حیا می کند ازشنیدن نامش ابر بهارنشود

واینک من وچشم ودست وزبانم همه باهم در انتهای شب

به وقت مراقبه رسیدیم…

دلم ارام شد…

کامم شیرین شد…

وقتی گفتم الهی العفو….

در اعماق سیاهی وظلمات وسکوت شب هنگام…

بنا بر وصیت وسفارش علما

سیر می کنم در افکارم…

درحرکات وسکناتم…

بر اندیشه ورفتارم…

ازصبح تاکنون

وتسبیحم را بدست روحم می دهم تا برابر قضاوت عقلم

برای همه انچه خطا رفته وگفته ام طلب امرزش ومغفرت

نمایم…

ومی اندیشم چه سخت می شود روزی که همه ذره ها در میزان

قرارگیرند…

 ندبه خوان شدم این بقیه الله…

 این الحسن این الحسین…

تابم را ربود…

اشک امانم را ربود…

بعد از دعا،

موقع انجام تکلیف سیاسی میثاق وتجدید عهد

 باشهداست…

شهدا که عهدشان را با خونشان امضا نمودند…

ومردم که باعشق به شهدا آمدند ادای دین به انقلاب

کردند…

وفردا…

نوبت به منتخبین مردم است که پیمانهایشان با مردم

را فراموش نسازند…

که این پیمانها تنها پیمان با مردم نیست…

بلکه پیمان باخون شهداست…

شهدایی که پاره پاره شدند خون پاکشان برزمین ریخت

تا دین بماند اعتقاد مردم برباد نرود…

و ناموس شیعه…  

و ناموس شیعه… 

وناموس شیعه…

به خدا پناه می بریم…

از کوتاهی ها.‌.

 ازغفلت ها…

مولایم…

قرن هاست که انسان های عاشق داد زدند بی کسی خود را

ودر گوش تاریخ فریاد زدند تنهایی وجدایی از امامشان را…

وبا زبان سر وبا زبان دل گفته اند : ما بدون شما گمگشته 

 راه وسرگردان می شویم…

باهمه وجود شما را طلب می کنیم …

از خداوند شما را طلب می کنیم…

اما با نهایت شرمندگی هنوز هم آماده  پذیرایی از قدوم

سبزتان نیستیم…

مولای من ! تشنه ایم به مهر شما به نور هدایت شما به

 وجود پر ازعطوفت شما…

اقا نگاهمان کن…

به بی کسی ما…

به تنهایی وسرگردانی ما…

رحم کن…

اقا مهیای جهادمان کن…

که خسته ایم از این همه تکرار…

ازاین همه روز مرگی…

از خود خواهی وخودپرستی جدا یمان کن…

و دعایمان بر الهی هب کمال الانقطاع الیک

وانر ابصار قلوبنا بضیاء نظر ها الیک… را آمین بگو!

یامهدی  تشنه نگاه پدرانه شماهستیم که دست محبت

 برسرمان کشیدوبه راه مستقیم هدایتمان کنید…

وروحمان را سبکبال از همه الودگی ها کنید…

آمین یا رب العالمین…

شاید این روزها عادی شده باشد شنیدن حرف های عجیب،
پس بگذار من هم کمی عجیب حرف بزنم
اما حرف عجیب من چیزی است که ازاعماق دل می گویم
شاید باورش برای بعضی سخت باشد
که بگویم راههای زیادی رفتم اما آنچه دلم را آرام کرد فقط به همین راه ختم شد
در هر راهی گه قدم می گذاری همه. نشانه ها سمت وسوی دیگری رانشان می دهند
همه چیز در این عالم نشانه ای از اوست وهمه راه‌ها بسوی اوختم می شوند..
والله المصیر..
وتنها راهی که قدم گذاشتم وهمه نشانه هاسمت بالا رانشان گرفتندمسیر ،طلبگی بود
درمسیر طلبگی همه چیز بوی خدا می دهد وهرچیز‌غیر ازاین باشد بقول قدیمی ها
ازیک فرسخی هم معلوم است که بدلی است وهیچ ارزشی ندارد
طلبه که میشوی طعم شیرین اخلاق را تازه با تمام وجودت میفهمی ومعلوم می شود همه زندگی اخلاق است گذشت است ایثار است صبراست…
و دلم برایت بگوید ،طلبگی یعنی تجربه اخلاق معنویت عبودیت بندگی وهمه خوبی‌ها..
امیدوارم خواهرم بزودی در این سنگر ببینمت….

دلم آشفتـــــه وغم بی امان است
که غم ازدوری صاحب زمان است

سه شنبه شور و حالم فرق دارد
دلم مهمــــــان صحن جمکران است

🌼 اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلِیکَ الْفَرَج

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

اگر کسی مقید باشد نمازها را اول وقت بخواند، به جایی که باید برسد، می‌رسد.
برگی از دفترآفتاب